منارجنبان يکی از بناهای تاريخی شهر اصفهان که در هفت کيلومتری غرب اصفهان و در مسير جاده اصفهان به نجف آباد در روستايي به نام کارلادانواقع شده است .
اين بنای تاريخی فرهنگی حدود 700 سال قبل در دوره ايلخان مغول بايک معماری منحصر به فرد ارزشی ساخته شده و اکنون نيز تنها "سازه لرزان کشور" محسوب می شود.
مقبره "عمرعبدالله بن محمد بن گورکانی" از زهاد و صلحای قرن هشتم هجری ، در قسمت زيرين اين بنا قرار گرفته به جز سنگ قبر منصوب به او ، اطلاعات ديگری از وی در دست نيست . اما مردم بومی اين منطقه براين عقيده هستند که منارجنبان به احترام اين عارف بر روی مقبره اش احداث شده است.
با وفات شيخ زاهد در ذيحجه سال 716 هجری قمری ، اين بنا که در آغاز تنها ايوانی بوده است ، ساخته شد و بعدها دو مناره معروف منارجنبان را به ساختمان آن افزودند . بنابراين بی شک ساختمان ايوان پس از سال 716 هجری قمری آغاز شده و به انجام رسيده است .البته تاریخ دقيق ساخت مناره به درستی معلوم نيست و احتمالا در آخر عصر صفويه به ايوان مزبور اضافه شده است .
اين بنا طوری بر پا شده که با تکان دادن تک مناره علاوه بر آنکه مناره ديگر نيز می لرزد ، ارتعاش ناشی از تکان آن در کل ساختمان بسيار محسوس می شود.چگونگی اين حرکت و انتقال به مناره ديگر اگر چه ديدگاهی تعجب بسياری از مردم و بازديدکنندگان آنرا برمی انگيخته است ، از ديدگاه صاحبنظران و آنان که بر اموری چون معماری آگاهند ، چندان شگفت و غيرطبيعی نيست . آنان براين باورند که در تمام بناهايي که چنين شکل و مناره هايي دارند ، حرکت هست و اگر در اينجا بسيار چشمگير است ، دليل آن باريکی و سبکی اين مناره هاست و گرنه جهانگردان و سياحان به مناره ها و ساختمانهايي که به همين طريق می لرزيده اند ، در نقاط ديگر جهان نيز اشاره کرده اند .
ميزان زير بنای ساختمان منارجنبان تاکنون مشخص نشده اما مساحت زمين بنا حدود 1300 مترمربع تخمين زده می شود . ايوان منارجنبان از سطح زمين 10 متر ارتفاع دارد و با احتساب ارتفاع 5/7 متری دريک از مناره های لرزان آن ، ارتفاع ساختمان در مجموع به ساختمان يک محفظه حدود 20/1 متر در 37 سانتی متر می باشد که در يک زمان فقط يک يا دو نفر می توانند از طريق اين دريچه کوچک پله های مارپيچ حفاره را طی کنند و به بالای آن صعود نمايند.
در بنای تاريخی منارجنبان اصفهان با هدف زينت بخشی ، يک نوع کاشيکاری بسيار ظريف از نوع معرق و به اشکال 16 ضلعی ، دايره ای و چهارگوش و ذوزنقه ای و به رنگهای لاجوردی و فيروزه ای تعبيه شده که در دو حاشيه سقف داخلب ايوان درخششی خاص دارد .
برمزار آن روحانی زاهد و عابد قطه سنگی مرمری قرار داده اند که سوره يس از قرآن کريم حاشيه آنرا زينت داده است . کتيبه های ديگری نيز در اين آرامگاه هست که از آن جله است .کتيبه ای بر سنگ مرمر بالای سنگ اصلی که از عمو عبدالله به عنوان يک مرد پرهيزکار و زاهد نام می برد و تاريخ او را نيز ذکر می کند .
وجود دو اتاق کوچک موسوم به "چله خانه" از ديگر نشانه های بارز ساختمان منارجنبان است که گفته می شود در اين چله خانه در گذشته های دور مشاهير و عرفا به مدت چهل شب با هدف تقويت روح معنوی خود عزلت گزينی می کرده اند .
لازم به ذکر است که در روزهای آغازين سال ، روزانه هشت هزار نفر از دوستداران ابنيه تاريخی ، فرهنگی برای تماشای منارجنبان به اين مکان روی می آورند . در اين ايام به خاطر حفظ بنا و رهايي آن از سنگينی وزن جمعيت مشتاقی که برای رفتن به درون ساختمان در انتظارند ، از ورود آنها به قسمت های بالايي بنا جلوگيری می شود . در اين حال يکی از مراقبين بنا ، با رفتن بر بالای يکی از مناره ها ، آنرا تکان می دهد که با لرزش آن تماشاگرانی که در محوطه آزاد و همسطح زمين ايستاده اند به جلو می آيند . در زمان غير از ايام نوروز ، برای تماشاگران محدوديتی در ورود به داخل ساختمان و مناره ها وجود ندارد.
گرچه حرکت مناره های اين بنا جالب توجه و اعجاب انگيز است ولی آنچه مسلم است اين بنا برای چنين مقصودی ساخته نشده و حرکت دادن بيش از حد آن باعث تخريب اين اثر ارزشمند خواهد گرديد . اين بنای تاريخی به شماره 349 در فهرست ملی ايران به ثبت رسيده است .